5.5 Για να αντιμετωπίσεις άφοβα τι συμβαίνει

Τι πρόκειται να συμβεί; Κατά πόσον έχουν βάση οι ισχυρισμοί περί της επικείμενης καταστροφής; Εξετάσαμε τις δύο κατηγορίες δυτικών ανθρώπων όσον αφορά τη θέση τους πάνω στο θέμα (όσο περνάει ο καιρός, όλοι θα αναγκαστούν να πάρουν θέση).

Ιδρύουμε εδώ – εμείς οι δυο – μια τρίτη κατηγορία: σκεπτόμενων ανθρώπων που προσπαθούν να αφομοιώσουν τις πληροφορίες, χωρίς πανικό, χωρίς φόβο και χωρίς φανατισμό.

Πιστεύω πως για να το κάνουμε αυτό, θα πρέπει να αξιοποιήσουμε το Κοσμο-Ρεύμα. Βάζοντας τη νέα κοσμοθέαση που μόλις φτιάξαμε απέναντι στην καταστροφολογική εξίσωση, ίσως τα πράγματα ξεκαθαρίζουν: από πολλές πλευρές, έρχονται πληροφορίες για επικείμενη αλλαγή στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της Γης. Αυτή η αλλαγή, σε ό,τι κι αν οφείλεται, είτε είναι φυσικό φαινόμενο είτε αστρονομικό είτε επαλήθευση προφητείας είτε ο,τιδήποτε, νομίζω πως έχεις πειστεί πια πως, αν γίνει πράγματι, θα αλλάξει παντελώς και τον κόσμο γύρω μας, την αντίληψή μας για την πραγματικότητα.

Ας πιάσουμε και από μιαν άλλην πλευρά το θέμα, πιο πραγματιστική: σε κάθε εποχή, η εξουσία, η άρχουσα τάξη έφτιαχνε μια αντίληψη για την πραγματικότητα και τη μοίραζε στους «υπηκόους» της.

Ο Μεσαίωνας είναι π.χ. μια εποχή που η αντίληψη για την πραγματικότητα ελέγχεται από την Εκκλησία. Βασικό χαρακτηριστικό της είναι ο χιλιασμός, η πίστη στην έλευση της χιλιετούς Βασιλείας του Θεού στη Γη. Ουσιαστικά, αναφέρομαι στην πίστη στην επικείμενη «Αποκάλυψη». Στην πίστη στο τέλος του Κόσμου. Στην πίστη στην καταστροφή. Δηλαδή, αναφέρομαι στην καταστροφολογία που συζητούσαμε πριν. Η καταστροφολογία αποτέλεσε εγγενές χαρακτηριστικό του μεσαιωνικού Χριστιανισμού. Σε βαθμό που, το τέλος του Μεσαίωνα σηματοδότησε και το τέλος του χιλιασμού: οι δοξασίες περί του τέλους του Κόσμου βαθμηδόν σβήσανε. Όσο συνέβαινε αυτό, ο Μεσαίωνας έδινε τη θέση του στην Αναγέννηση.

Το τέλος του Μεσαίωνα, όπως αποδεικνύει και ο Γκόντφρευ Χίγκινς στην Ανακάλυψη άρχισε να σημαίνει όταν πέρασαν τα χίλια χρόνια από τη γέννηση του Ιησού και η «Αποκάλυψη» δεν συνέβη. Τότε μάλιστα ξεκίνησαν και οι Σταυροφορίες: οι ιππότες– όπως και οι προσκυνητές – θέλανε να βρεθούν στην Ιερουσαλήμ για να προλάβουν την έλευση του Μεσσία. Γι’ αυτό και άρχισαν τότε (και όχι πριν π.χ.) τους κατακτητικούς πολέμους αυτούς. Όσο περνούσαν οι εκατονταετίες, το θρησκευτικό σύστημα που πρέσβευε πως, κάθε έξι χιλιάδες χρόνια και μετά από δέκα «Εσταυρωμένους-Σωτήρες» ερχόταν ο Θεός στη Γη και η Γη γινόταν Παράδεισος για χίλια χρόνια έπαυε να είναι πειστικό, διότι δεν ερχόταν η Δευτέρα Παρουσία όπως ευαγγελίζονταν οι πράκτορές του. Έσβησε εν τέλει στο αίμα, καθώς όσοι το ασπάζονταν φανατικά σφαγιάσθηκαν από την παπική εξουσία.

Για παράδειγμα, οι κάτοικοι της πόλης Μπεζιέ (Beziers) της επαρχίας Λανγκουεντόκ της νοτιοανατολικής Γαλλίας δέχθηκαν το 1209 επίθεση σταυροφορικού στρατού υπό την εξουσία παπικού εκπροσώπου. Με δική του απόφαση, σκοτώθηκαν όλοι (20.000 άνθρωποι) από τον στρατό του Πάπα για να εξαλειφθούν οι Καθαροί που κρύβονταν εκεί. Ο ίδιος δήλωσε σχετικά, για να δικαιολογήσει τη σφαγή των αθώων: ο Θεός θα ξεχωρίσει τους δικούς του.

Ίχνη των «Καθαρών» και της κοσμοθέασής τους (περί της έλευσης της Βασιλείας του Θεού και της καταστροφής του Κόσμου) βρίσκουμε και στους «Ναΐτες Ιππότες», παράλληλο θρησκευτικό φαινόμενο (ιδρύθηκαν το 1119): το θρησκευτικό μυστικιστικό τάγμα που, με την πρόφαση της προστασίας των Άγιων Τόπων, έφθασε να ασκεί τεράστια επιρροή στους – χρεωμένους σ’ αυτό – Ευρωπαίους ηγέτες (ο παραλληλισμός με τους σημερινούς τραπεζίτες είναι εμφανής).

Βέβαια, και το τάγμα των «Ναϊτών» είχε κακό τέλος: θεωρήθηκαν αιρετικοί και φυλακίστηκαν το 1307, στη συνέχεια βασανίστηκαν από την Ιερά Εξέταση και κάηκαν στην πυρά ως «αιρετικοί». Μ’ αυτές τις «καθάρσεις», άλλαξε «πραγματικότητα» και ο Κλήρος: έπαυσαν να πιστεύουν στο επικείμενο τέλος του κόσμου, ασπάστηκαν μία πιο μετριοπαθή θρησκευτική έποψη.

Όσοι ωστόσο πιστεύανε φανατικά στην προηγούμενη κοσμοθέαση, αυτήν που προήγγειλε το τέλος του κόσμου, τη ζήσανε: σκοτώθηκαν και βίωσαν το – δικό τους τουλάχιστον – τέλος του κόσμου, την επαφή τους με το Θείο. Επίσης, αν μιλήσουμε και για τον γενικό πληθυσμό και όχι μόνον τους αιρετικούς ή τις μυστικές ομάδες, θα διαπιστώσουμε το σκοταδιστικό κλίμα της αναμονής του τέλους του κόσμου της εποχής εκτονώθηκε και τροφοδοτήθηκε (αλλά και για πολλούς ανθρώπους ίσως επιβεβαιώθηκε) από τις επιδημίες που ξεσπούσαν στην Ευρώπη τις εκατονταετίες στις οποίες αναφέρομαι. Αποκορύφωμα αποτέλεσε ο Μαύρος Θάνατος, η επιδημία της βουβωνικής πανώλης. Κορυφώθηκε το 1348-1350. Αποδεκατίστηκε το 30 με 60% του ευρωπαϊκού πληθυσμού.

Σήμερα, απλώνεται και πάλι ένα σκοταδιστικό κλίμα καταστροφολογίας. Επιδιώκω να φτιάξουμε λογικές αντιστάσεις εναντίον του. Επίσης, συμβαίνει κάτι ακόμη, που θυμίζει την περίοδο: η εξουσία καταρρέει μοιράζοντας χρέη, όπως οι Ναΐτες. Ταυτόχρονα καταρρέει και η αντίληψη της πραγματικότητας που έχει διαδώσει. Αντίληψη στην οποία η καταστροφή και η καταστροφολογία είναι εγγενή χαρακτηριστικά: αδύνατον είναι άλλωστε να δυτικοποιηθεί ο πλανήτης χωρίς την καταστροφή του. Η πληροφόρηση από τα παραδοσιακά κανάλια ενημέρωσης μοιάζει όλο και περισσότερο λες και υπαγορεύεται από ένα λεφούσι από τρομαγμένους και τρομαχτικούς ιερείς του Μεσαίωνα, που προσπαθεί να «φοβίσει» όσο το δυνατόν περισσότερους, για να τους πείσει να μείνουν υπό τον έλεγχό της έως το τέλος.

Ας μην ξεχνάμε π.χ. πως το φαινόμενο 2012 «λανσαρίστηκε» και από το Χόλλυγουντ, προκαλώντας μόδα, συζητήσεις, τεράστια ώθηση στο θέμα που κανένας μεμονωμένος αυτόκλητος προφήτης-έμπορος της καταστροφής δεν θα ονειρευόταν πως θα του χάριζαν. Σαν δωρεάν διαφήμιση για προβληματισμένους ανθρώπους που σπεύσανε να τον ακούσουν και κυρίως να τον πληρώσουν. Το ίδιο ισχύει και με την οικονομική κρίση: όσο εντείνεται, το κασέ των συνωμοσιολόγων (αλλά και των αντι-συνωμοσιολόγων) θα αυξάνεται.