3.4. Υπάρχει Θεός στον Κόσμο-Ρεύμα;

Ο επιστημονικός υλισμός εξοβέλισε ο,τιδήποτε μεταφυσικό ως δοξασίες αμόρφωτων, διεκδικώντας την πορεία του πνεύματος από τον Μύθο στον Λόγο. Οι θεοί, τα στοιχειώδη πνεύματα, ο Παράδεισος, η Κόλαση, κτλ., οι πλείστες όσες παραδόσεις των λαών, θεωρήθηκαν δεισιδαιμονίες του παρελθόντος. Μήπως όμως η πορεία από τον Μύθο στο Λόγο προϋποθέτει τη σύνθεσή τους, όχι την αξιωματική απόρριψη του Μύθου;

Ας εξετάσουμε νηφάλια τι μεταφέρουν οι παραδόσεις αυτές, με υπόβαθρο την προσέγγιση του Κόσμου ως Ρεύματος, για να αναλογιστούμε άφοβα αν θα μπορούσαν να είναι αληθείς.

Η Γη περιβάλλεται από ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Αυτό το πεδίο, στην αντιληπτή μας πραγματικότητα, δημιουργεί ένα εύρος συχνοτήτων ταλάντωσης. Οι διαφορές συχνότητας ταλαντώσεων των πραγμάτων τα καθιστούν αδιαπέρατα, η ροή του πεδίου μάς κρατάει καρφωμένους στη Γη (διάσταση, εύρος συχνοτήτων ταλάντωσης).

Πιο ψηλά (και πιο χαμηλά), το εύρος συχνοτήτων ή ταλαντώσεων είναι διαφορετικό. Δεδομένου ότι όλα (η ζωή η ίδια) εκκινούν από τον πυρήνα της Γης, την καρδιά του πλανήτη που πάλλεται και γεννά το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, πιο χαμηλά από το σημείο που στεκόμαστε (και νομίζουμε συμπαγές), οι ταλαντώσεις είναι πιο έντονες, οι συχνότητες μεγαλύτερες, ο κόσμος για τις δικές μας αντιληπτικές συχνότητες πυκνότερος και αδιαπέρατος. Πιο ψηλά (και πιο μακριά από τον πυρήνα), οι ταλαντώσεις ασθενέστερες, οι συχνότητες μικρότερες, όραση και αφή μάς πληροφορούν ότι ο κόσμος είναι άδειος και διαπερατός (αέρας).

Ωστόσο, και στις δύο περιπτώσεις, οι αισθήσεις μας και τα κάθε λογής μηχανήματά μας μάς εξαπατούν, διότι, όπως κατάλαβες, βρισκόμαστε «παγιδευμένοι» σε συγκεκριμένες συχνότητες ταλάντωσης και τίποτε που μπορούμε να κατασκευάσουμε ή να μηχανευτούμε χωρίς αυτήν την αφετηριακή γνώση δεν μπορεί να τις ξεπεράσει. Ενδέχεται να υπάρχουν υλικά (φτιαγμένα από άγνωστα σε εμάς χημικά στοιχεία) τα οποία είναι διαπερατά και αόρατα από αυτό που εμείς θεωρούμε πραγματικό και συμπαγές. Τέτοια υλικά (για να ακριβολογώ) έχουν αρχίσει ήδη να φτιάχνονται. Λέγονται «μεταϋλικά». Δεν υπάρχουν στη Φύση, συλλαμβάνονται θεωρητικά και στη συνέχεια κατασκευάζονται. Μάλιστα, κάμπτουν περίεργα το φως, σε σημείο να καθιστούν τα πράγματα αόρατα.

Τίποτε δεν υπάρχει να μας αποκλείει ότι υπάρχει συνείδηση, και άρα έλλογη ζωή και σε διαφορετικές συνθήκες πυκνότητας ή ηλεκτρομαγνητικής συχνότητας, εκεί όπου ο κόσμος φτιάχνεται από άλλα (μετα-)υλικά. Εκεί που βλέπουμε κενό ή εκεί που βλέπουμε στερεό. Ή εκεί που βλέπουμε φυσικά υλικά, του Κόσμου τα πρωταρχικά (Γη, Αέρας, Νερό, Φωτιά). Πιο ψηλά, και πιο χαμηλά, μέσα στο νερό, μέσα στη Γη, στον αέρα, στην πυρωμένη λάβα, είναι πιθανόν να ζουν – σε συνθήκες κοντινές με τις δικές μας – όντα με νοημοσύνη, τα οποία οι αισθήσεις μας αδυνατούν να αντιληφθούν.

Μ’ αυτήν τη θεωρία, μπορεί να ερμηνευθεί ο κατεξοχήν διαχωρισμός του κόσμου στον γήινο, τον ανώτερο (Ουρανό) και τον χαμηλότερο (Κάτω Κόσμο) που υπάρχει όσο υπάρχει ο κόσμος. Και η πίστη των ανθρώπων στην ύπαρξη ανθρωπόμορφων θεών και στοιχειωδών πνευμάτων (βλ. νεράιδες, ξωτικά, νάνοι, γοργόνες, κ.ο.κ.) σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης, πριν την επικράτηση του Μονοθεϊσμού. Κι όσο για το περιβόητο φαινόμενο των «Ιπτάμενων Δίσκων», τι άλλο μπορεί να είναι παρά γεννήτριες ηλεκτρομαγνητικού πεδίου που εξουδετερώνουν το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της Γης, ανοίγοντας την Πύλη στους επιβαίνοντές τους προς άλλες συχνότητες αντίληψης;