3.3. Ο Κόσμος-ρεύμα

 

 

Η Γη είναι ως γνωστόν, ένας τεράστιος μαγνήτης με δύο πόλους: τον Βόρειο και τον Νότιο. Αν απλώσουμε ρινίσματα σιδήρου σε έναν μαγνήτη-μακρόστενη ράβδο, δημιουργούν καμπυλωτές γραμμές από τον έναν πόλο προς τον άλλον.

Εικόνα 1. Ένας μαγνήτης

 

Το ίδιο συμβαίνει και με τη Γη: αόρατες γραμμές μαγνητικού πεδίου διατρέχουν την υφήλιο, από τον έναν πόλο στον άλλον.

Εικόνα 2. Ο Κόσμος-ρεύμα

 

Πίσω στον Τέσλα: κατάφερε να φτιάξει ηλεκτρομαγνητικούς κινητήρες. Να γεννήσει μαγνητισμό από το ηλεκτρικό ρεύμα. Μήπως όμως, ο μαγνητισμός είναι ηλεκτρικό ρεύμα, που σημαίνει δηλαδή, ούτως ή άλλως, ροή (ροή, προς το παρόν μη μετρήσιμη και εξακριβώσιμη με τα μέσα που έχουμε, παρά μόνο σε πειράματα σαν αυτά που γίνονται στο C.E.R.N.);

Κάτι τέτοιο θα εξηγούσε άλλωστε και το πού οφείλονται οι βαρυτικές δυνάμεις, οι δυνάμεις που ο Νεύτωνας περιέγραψε επακριβώς πώς μετρώνται με τον νόμο της παγκόσμιας έλξης, όχι πειστικά ωστόσο πώς ερμηνεύονται. Το να λέμε π.χ. ότι η Γη έλκεται από τον Ήλιο και γυρνάει γύρω του σαν αεροπλανάκι του Λούνα Παρκ μοιάζει σωστό. Πού είναι όμως το καλώδιο, το σχοινί με το οποίο μεταφέρεται η δύναμη; Μήπως η δύναμη αυτή, που δρα από απόσταση, είναι αόρατη (δεν υπάρχει σχοινί), αλλά επαληθεύσιμη, εξηγείται στην πραγματικότητα χάρη σε μια ροή μικροσωματιδίων που λειτουργεί σαν φυσικό αλλά αόρατο σχοινί μεταξύ των δύο σωμάτων;

Μοιάζει σαν να διαψεύδουμε τον Νεύτωνα. Τουναντίον. Και εκείνος το ίδιο πίστευε: σε ένα μέσον χάρη στο οποίο μπορούσε να διαδοθεί η δύναμη (ενέργεια), να μεταφερθεί το φως, το οποίο ονόμαζε «αιθέρα» και στο οποίο απέδιδε τις βαρυτικές δυνάμεις.

Ο φυσικός μαγνητισμός γίνεται αντιληπτός εξαιτίας των ρινισμάτων σιδήρου που βάζουμε γύρω από τον μαγνήτη. Αυτά τα ρινίσματα αποτελούνται από άτομα. Άρα, ο φυσικός μαγνητισμός μοιάζει σαν ένα «εξειδικευμένο» φυσικό μαγνητικό φαινόμενο: μια ροή ηλεκτρονίων που επηρεάζει ορισμένα μόνο υλικά στο διάβα της. Ενώ ο ηλεκτρομαγνητισμός της Γης, επιδρά σε όλα τα υλικά τα ενυπάρχοντα στη συχνότητα που τον αντιλαμβανόμαστε.

Στην περίπτωση που το μαγνητικό πεδίο της Γης ταυτίζεται με το ηλεκτρικό (ή αλλιώς, υπάρχει ένα μόνο πεδίο, ροής ηλεκτρονίων από τους πόλους στον πυρήνα κ.ο.κ.), τότε, ο καθένας μας, όσο κάθεται ή στέκεται στη Γη, είναι μέρος ενός αόρατου ηλεκτρικού κυκλώματος: μιας ατέρμονης ροής μικροσωματιδίων που ορίζεται από τρία σημεία: αυτόν, μια γραμμή ρεύματος που ρέει στη Γη (βλ. εικόνα 2) και το κέντρο της Γης. Το κύκλωμα αυτό, σαν αόρατο καλώδιο, τον συνδέει με τον πυρήνα του πλανήτη (το «πηνίο» του), κατευθύνεται κατακόρυφα προς τα κάτω.

Έτσι μπορεί να ερμηνευθεί και η βαρύτητα. Κάθε στιγμή, ο καθένας μας είναι μέρος ενός αόρατου ηλεκτρικού κυκλώματος, που τον «γειώνει», τον συνδέει με τη Γη. Όταν όμως κάποιος χοροπηδάει ή πέφτει, τότε βγαίνει από το κύκλωμα. Ωστόσο, η ροή των ηλεκτρονίων που τον συνέδεε με το κύκλωμα συνεχίζει να υπάρχει. Τον γυρνά πίσω στη Γη, να ξανασυνδεθεί με το «πηνίο». Η βαρύτητα λοιπόν, μπορεί να ερμηνευθεί και ως ηλεκτρομαγνητισμός, όχι μόνον ως μαγνητισμός.

Το ίδιο ισχύει και με τις αισθήσεις. Η όραση, μ’ αυτό το σκεπτικό είναι η αποκωδικοποίηση, εντός του εγκεφάλου, ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, εκπομπών ή ταλαντώσεων που συνιστούν όλα τα πράγματα γύρω μας: ίσως γι’ αυτό να είναι φτιαγμένοι οι φακοί των ματιών ως «αντεστραμμένες χοάνες», «συλλέκτες ηλεκτρονίων» για επεξεργασία από το μυαλό, σαν να ήταν κάμερες. Διότι, βλέπουμε τον κόσμο σαν να ήταν πίνακας με προοπτική:

Εικόνα 3. Ό,τι βλέπεις ξεκινά από ένα «σημείο φυγής»ή πηγής ηλεκτρονικής ροής

Θα ’πρεπε ό,τι βλέπεις να απλώνεται σε παράλληλες γραμμές προς το άπειρο, καμπυλώνοντας μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από εσένα, λόγω της καμπυλότητας του πλανήτη (όπως όταν περιμένει κανείς να δει να ξεπροβάλλει πλοίο, το πρώτο που διακρίνει είναι το κατάρτι). Βλέπεις τον κόσμο να κυρτώνει μέσα από επικλινείς γραμμές, όσο πιο μακριά κοιτάς οι γραμμές ενώνονται – νοητά – σε ένα σημείο: αυτό από το οποίο κάθε στιγμή ξεκινά η όραση και η ηλεκτρονική εκπομπή. Εν ολίγοις: δες πώς είναι π.χ. ένας κύβος (Α) και πώς τον βλέπεις (Β):

Εικόνα 4. Κανονικά έπρεπε να τα βλέπεις όλα να απλώνονται στο άπειρο (Α).

Τα βλέπεις να ξεκινάνε από ένα σημείο (Β).

Πού οφείλεται η απόκλιση της όρασής σου από την πραγματικότητα; Οφείλεται στο γεγονός πως, ό,τι βλέπεις γύρω σου είναι ηλεκτρομαγνητικές ταλαντώσεις, οι οποίες γεννώνται από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της Γης και έχουν για εμάς ένα συγκεκριμένο σημείο εκκίνησης, το σημείο φυγής στο οποίο εστιάζουν τα μάτια μας και κατ’ επέκταση εκκινεί αυτή η δέσμη ηλεκτρονίων κάθε φορά και απλώνεται προς κάθε κατεύθυνση.

Η όραση μπορεί να ερμηνευθεί ως φαινόμενο ηλεκτρομαγνητικό. Το ίδιο όμως και η ακοή. Τα ραδιοκύματα, που ο Τέσλα εφηύρε, είναι χαμηλής συχνότητας ηλεκτρομαγνητικά κύματα, τα οποία ένας ραδιοφωνικός δέκτης μπορεί να αποκωδικοποιήσει, να ενισχύσει και να παίξει. Τι διαφορετικό νομίζεις πως είναι τα λόγια που λέει κάποιος και ένας άλλος αποκωδικοποιεί; Εκπομπή και λήψη ηχητικών κυμάτων. Φαινόμενο ταυτόσημο με έναν ραδιοφωνικό πομπό που εκπέμπει και έναν δέκτη που αποκωδικοποιεί τα ραδιοκύματα. Κάθε άνθρωπος, όταν μαθαίνει να μιλάει, σημαίνει πως μαθαίνει τον τρόπο εκπομπής και αποκωδικοποίησης εκπομπών άλλων ανθρώπων, που λαμβάνουν χώρα σε συγκεκριμένο φάσμα κυμάτων που το αυτί συλλαμβάνει.

Η αφή: πρόκειται για την επαφή ανάμεσα σε ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές διαφορετικής συχνότητας: τα πράγματα μοιάζουν αδιαπέρατα, επειδή ταλαντώνονται σε διαφορετική συχνότητα. Ο συντονισμός τους προκαλεί να αρχίσουν να ταλαντώνονται τρανταχτά και εν τέλει να διαλυθούν προς μία διαφορετική συχνότητα, μια διαφορετική ισορροπία ύλης/ ενέργειας.