1.5 Άλμπερτ Αϊνστάιν

Το έργο του Καρλ Μαρξ, του Σίγκμουντ Φρόιντ, του Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, ή του Άλμπερτ Αϊνστάιν, παραμένει – φυσικά – σημαντικό και αξιοθαύμαστο. Ωστόσο, διαπιστώνω πως η επιρροή του έργου τους έχει αρνητικά αποτελέσματα πλέον, τα οποία πρέπει να αποδιώξουμε, για την πνευματική μας πρόοδο. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ως γνωστόν άνοιξε τον δρόμο προς την κβαντική θεώρηση, το σύγχρονο ρεύμα της θεωρητικής Φυσικής. Μέχρις εδώ όλα καλά. Αυτή η καταπληκτική ορμή της σχέσης του φωτός με την ύλη (Ε=mc2), αντί να προκαλέσει τη θέωσή μας, το ταίριασμα της Επιστήμης με τη Θρησκεία και την ψυχική μας αρμονία, γέννησε έναν αδιέξοδο τρόπο σκέψης, που έχει ως ακρογωνιαίο λίθο του πως «ο Θεός παίζει ζάρια». Πάνω που αποβάλλαμε από πάνω μας το προπατορικό αμάρτημα, μέσω του Διαφωτισμού και της αποδυνάμωσης της κακής πλευράς της επιρροής της Θρησκείας, μας ήρθε μια νέα κατάρα: η κοσμοθεωρία πως ζούμε σε έναν άδικο και ατυχή κόσμο χωρίς σκοπό και όπου η δυστυχία καραδοκεί παράλογα. Κοσμοθεωρία, η οποία, χάρη στους συνεχιστές του Αϊνστάιν, απέκτησε «επιστημονική βάση».